Maandagochtend. Je inbox tikt, Teams pingt, iemand vraagt of je even een review wil doen. Intussen staar je naar een bord vol “goede ideeën”. De harde realiteit: tijd is zero-sum. Elke minuut aan X is een minuut níét aan alle alternatieven. Daarom voer je in de praktijk maar een fractie uit van alles wat “zou moeten”, zelfs als je team groeit. Dat is wiskunde (waar ik overigens nooit goed in ben geweest).
Ik merk in mijn werk dat het moeilijk is voor teams om prioriteiten te stellen, want alles is belangrijk (althans dat denkt men). De uitdaging hierin zit (met name in teams) dat iedereen begrijpt dat prioriteren van belang is om Echte Impact te maken. Doen wat belangrijk is om het gewenste resultaat (of meer) te behalen. Onderstaand verhaal is een goed verhaal dat bijdraagt aan dit besef.
De plassende hond in de kamer
Een goed verlichte woonkamer. Een hond plast op de vloer. Een man zit in een stoel en leest. Hij staat niet op. Als voorbijganger denk je: “Ben je gek? Doe er wat aan.”
Maar je kent het hele verhaal niet. Over een uur heeft hij het belangrijkste gesprek van zijn carrière. Alles wat hij moet weten, staat in dat boek. Ja, die hond had naar buiten gemoeten. En ja, straks ruimt hij de troep op. Maar nú doorlezen is rationeel, want het gesprek weegt zwaarder dan het ongemak in de kamer. Dat voelt verkeerd voor de toeschouwer en tóch is het de juiste keuze.
Zo ziet prioriteren eruit op je werk. Terwijl je je Meest Belangrijke Ding levert, laat je andere belangrijke dingen even liggen. Vlammetjes blijven branden. Honden blijven, figuurlijk, plassen. Dat doe je met opzet. En dát is waarom collega’s soms hun vertrouwen verliezen: zij zien alleen de plas en weten niets van het gesprek waar jij voor moet scoren. Vertel daarom telkens het hele verhaal, inclusief wat je bewust níét doet en waarom.
Hoe ik kies: 10x, 1x, 0,1x (zonder schijnprecisie)
Ik denk in drie smaken werk:
- 10x: werk dat buitenproportioneel resultaat oplevert. Als de impact later halveert én het kost 2× zo veel tijd, moet het nog steeds de moeite zijn. (Strategische richting kiezen, sleutelfunctie invullen, grootste groeiremmer wegnemen.)
- 1x: zinnig en nodig, maar lokaal van impact.
- 0,1x: lage waarde per uur; cosmetisch, “voor de zekerheid” of randzaken.
Ik hou niet van scorecards en “confidence levels”: mooie schijn die vaak appels met peren vergelijkt. Liever een simpele lens die harde keuzes afdwingt.
De vuistregels (snelscan):
- Raakt dit direct één van onze 1-3 kernmetrics? Zo niet → waarschijnlijk 0,1x.
- Verwachte verbetering ≥ 20-30% binnen één kwartaal of het haalt een existentiële blokkade weg → 10x.
- Als de impact halveert en de tijd verdubbelt, is het nog steeds zinvol? Ja → 10x; nee → 1x/0,1x.
En om mezelf te dwingen: ik doe alsof 1x niet bestaat. Eerst kiezen tussen 10x (nu) of 0,1x (later/weg). Blijkt iets tóch noodzakelijk, dan pas gebruik ik Rocks-Pebbles-Sand (Stephen Covey) om het in te passen.
Mijn NoDo-lijst (de ruggengraat van vertrouwen)
Omdat focus óók betekent dat je dingen laat liggen, onderhoud ik een NoDo-lijst. Niet-doen is bij mij een expliciet besluit met uitleg. Zo ziet die lijst eruit:
- Niet-doen t/m einde kwartaal: projecten/varianten/kanalen die we bewust parkeren.
- Waarom: korte rationale per item (link met kernmetrics/risico).
- Wanneer heroverwegen: datum of trigger (retro, nieuwe hire, nieuw signaal).
- Eigenaarschap & ritme: wie onderhoudt de lijst; wanneer communiceren we update.
En ja, ik archiveer losse tickets ouder dan ~100 dagen. Meer dan 90% daarvan wordt toch nooit gedaan. Als iets belangrijk is, komt het als nieuw en helder verzoek terug. (Archiveren, niet verwijderen.)
Hoe dit speelt in communicatie-teams
Je werkt met veel stakeholders, compliance en beperkte capaciteit. Dan is “hond-die-plast” dagelijkse kost:
- Voorbeeld 1, Juridische wachttijd
Je laat de perfectie van de campagne-deck even los (plas op de vloer) en regelt eerst beslisregels + pre-approved tekstblokken met legal. Doorlooptijd halveert; het bord wordt rustiger. (10x > cosmetische 0,1x.) - Voorbeeld 2, Kanaalversnippering
In plaats van nóg een kanaal “omdat doelgroep X ook daar zit”, kies je één prioritaire kernboodschap en één ritme. Minder ruis, meer bereik waar het telt. - Voorbeeld 3, Teamdruk
Je zegt “nee” tegen “even tussendoor” verzoeken zonder eigenaar. Je wilt best helpen, maar het gesprek straks is belangrijker dan de natte vlek nú. Je communiceert dat volledig en herhaalbaar: wat we níét doen, waarom, en wanneer we heroverwegen.
Slot: de moed om de kamer even te laten stinken
Prioriteren is kiezen voor het gesprek dat je toekomst vormt, terwijl je later de vloer dweilt. Het is de hond laten plassen met tegenzin, met intentie, en met een verhaal dat iedereen begrijpt. Zolang je het hele verhaal blijft vertellen en je NoDo-lijst zichtbaar is, blijft het vertrouwen staan. Dat levert minder ruis en meer ritme op, en ruimte voor het resultaat waar je team op beoordeeld wil worden. Begin met je eigen NoDo-lijst: wat parkeer je tot het einde van het kwartaal, en waarom?
PS: dit stuk is gebaseerd op mijn eigen praktijk én op een helder artikel van Jason Cohen (A Smart Bear) dat deze principes scherp verwoordt; ik heb de parabel en een aantal vuistregels in mijn eigen context doorvertaald.
Over de auteur
Koen Paquay, Trainer & agile (marketing) coach. Oprichter van Agile Fanatics. Werkte als Product Owner en agile coach bij CliniClowns en daarvoor vijftien jaar in online marketing, onder meer als mede-eigenaar van Sterk Merkregisseurs.
